Ik was het schoolvoorbeeld van de dienstbare vrouw.
En ik was er goed in. Zo goed, dat niemand doorhad wat het kostte. Zorgzaam, beschikbaar, de onzichtbare schakel in ieders succesverhaal — behalve in dat van mezelf. Ik leefde alsof aanwezig zijn voor een ander betekende dat ik er zelf ook was.
Diep vanbinnen dacht ik: hoelang duurt het leven nog.
Ik ben Rianne. Geboren in Dordrecht, thuis in Amersfoort.
En ergens onderweg ben ik de vrouw geworden die ik altijd al had moeten zijn. Niet via een vloeiend pad. Via de enige weg die overbleef toen alle andere wegen doodliepen.
Dit is geen verhaal over verlichting. Het is een verhaal over leren zijn. Over niet meer vluchten. Over ontdekken dat het ongemak dat je al jaren omzeilt precies de poort is naar het leven dat op je wacht.
De grootste transformatie begon niet met een methode. Die begon op het moment dat ik ophield met fixen en begon te ademen. Dat klinkt simpel. Het was het moeilijkste wat ik ooit gedaan heb.
Dat was de eerste keer dat ik werkelijk verscheen. Voor mezelf. Niet voor wat een ander nodig had.
Stem is mijn frequentie. Niet als vak. Als levensweg.
